Tomek w krainie kangurów - język
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Powieść Szklarskiego „Tomek w krainie kangurów” napisana została piękną polszczyzną, przywodzącą na myśl język powieści Henryka Sienkiewicza. Tematyka opowieści o Tomku w Australii i niektóre jej motywy przypominają nawet utwór „W pustyni i w puszczy” polskiego laureata Nagrody Nobla.

Podobnie jak inne powieści przygodowo-podróżnicze utwór Szklarskiego zawiera wiele nazw własnych. Chodzi tu zarówno o nazwy miejsc (Triest, Cejlon, Ocean Spokojny, Port Said, Port Augusta, Melbourne, „Góra Kościuszki”), jak i zwierząt (tygrys bengalski, altanniki, dziobaki, kangury szare, strusie emu) oraz roślinności (skrub i busz). Zawiłości poszczególnych gatunków zwierząt i roślin wyjaśnia zoolog – Karol Bentley. Dodatkowo autor wyjaśnia w przypisach niektóre niuanse, bądź podaje nazwy łacińskie. Oprócz tego szczegółowo opisane są losy polskich podróżników i odkrywców, m. in. Pawła Strzeleckiego.

Język jakim mówią bohaterowie powieści jest zindywidualizowany. Tłumaczenia osobliwości kontynentu australijskiego przekazane są językiem popularnonaukowym. Z kolei inni bohaterowie wypowiadają się w sposób im właściwy. Przede wszystkim widać to w słowach bosmana Nowickiego, który często żartuje. Używa zwrotów kolokwialnych („kiszki marsza grają”, „smarujemy do jadalni”), wprowadza neologizmy („wielorybszczaki”). Jego wypowiedzi świadczą o poczuciu humoru autora. („Jestem wielorybem, jeśli to nie szanowne emu paradują przed nami”).




  Dowiedz się więcej
1  Tomek w krainie kangurów - bohaterowie
2  Alfred Szklarski - biografia
3  Tomek w krainie kangurów - gatunek powieści



Komentarze
artykuł / utwór: Tomek w krainie kangurów - język




    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz:
     





    Tagi: